.chyz.

چیز

chiz — Sun, 23 Jan 2011 04:42:25 GMT

پوف...

(گرد و خاک)

---------------------

در آغاز کلام - سکوت...

برف...

chiz — Fri, 02 Jan 2004 07:05:00 GMT

از یک فانتزی ، درست در اوج ، ناگهان بلند شدم و درِ تراس رو باز کردم . غیرِ منتظره خودم رو در فاصله ی نیم متری در فضای باز با یک بارشِ شدید ، درشت و بدونِ وزشِ باد دیدم . دیوانه شدم اما عقلم سرِ جاشه .

حالا از پشتِ شیشه بعد از نوشتنِ هر چند کلمه به این بارشِ سپیدُ ملایم زل میزنم .

خُب سردیِ هوا چه ربطی به لختیِ تنم داره !

من دیگه طاقت ندارم فقط نگاه کنم...

عبورِ دانه ی درشتِ برف از جلوی صورتم ، به من میگه برخوردش با زمین و پایانِ سفرش محتومه . 5-6 مترِ دیگه که بره .

منو یادِ مرگ میندازه . طرزِ رفتنشو که میبینم ، میگم به همین آرامی و به همین زیبایی و با همین رقصِ قشنگ به طرفِ برخورد میرم . هنوز مطمئنم که راهی هست . اما اگه نبود ، به زیباییِ همین دونه ی درشتِ برفی که الان داره از بالا به طرفم میاد میرم ... همین که الان رد شد .

توی برف ، به بالا هم نگاه کنید . نگاهِ افقی به برف ، دنیا رو زیرِ بارشِ برف به من نشون میده و نگاهِ عمودی ، برف رو در حالِ ریزش ، بر این تنِ زمین...

بر این تنِ زمین که چو بیدی به روی آن

اِستاده ام ، لرز کرده نه از سردیِ هوا

از عشقِ بی سرُ سامان و عشقِ سرد

از عشقِ گرم

از عشقِ فاقدِ معشوق و دوره گرد .

در حالِ ریزش است چنان برفِ بی دریق ،

بر این تنِ جوان و پر از شورِ زندگی

بر من که زیرِ بارشِ سردِ مسافرانِ سپید...

میلرزمُ قلمم را به دفترم

از عشق میکشم .

ای کاش همه ی احساسم را میتوانستم به دست بیاورم ، تا به کاغذ برسد .

تا از این سرمای مطبوع نمردم برم تو

-----------------------------------

اين هم يک نوع علاقه...

chiz — Sat, 22 Nov 2003 00:07:00 GMT

(اينو وسطِ تابستون نوشتم و الان که نزديکِ زمستونيم دارم سِند ميکنم...مسخره نيست..؟..موضوعشو که بخونيد ميگيد چرا - هست)

از ساعتِ 16 به بعد آفتاب میوفته تو اتاقم...

ساعتِ 16:30 تا 18 درست میوفته جایی که من میشینم
از لای پرده های عمودی ،

6-7 باند از نور به پهنای ۶-7 سانتی متر درست میوفته روی بدنِ من
با اینکه گرمه...
من...معمولا نه فن روشن میکنم و نه از اینجا بلند میشم و نه هيچ تدبيرِ ديگه ای برای خلاصی از اين حالت .

علاقه به خورشید...
با وجودِ آزاری که گاهی داره .

نمیدونم این علاقه توی یک جایی ، مثلا مثلِ مناطقِ استوایی
بازم میتونه منو در چنین وضعیتی نگه داره...؟
امیدوارم که اگه گذرم به چنین جایی افتاد نتونه...

نه این سوال چیزِ مهمیه و نه اصلا این کار من اهمیتی داره
این حرف ها ، کلاً چیزهای شاید بی معنی ای هستند که همین الان که باز در معرضِ نور و گرمای نوارهای عمودیِ آفتاب قرار دارم مینویسم...

آفتاب...

بخشی از افکار یک آدم بیکار

chiz — Sat, 08 Nov 2003 23:09:00 GMT

باز هم میگویم

که چنین و که چنان خوام کرد

باز هم میگویم

قدرت خویش عیان خواهم کرد

باز هم مثلِ هزاران شب پیش

هیجان در دلِ خود میفکنم

زان همه شور و نیاز

زین همه خواسته ، باز...

باز هم میگویم :

میروم تا سرِ هر قله ی صعب

میدوم تا ته هر جاده ی دور

تن خود میگیرم ، زیرِ باران و تگرگ

میکشم نازِ همه طوفانها

شاد میگردم از این رفتنها

دره ها را همه میگردم من

مینشینم ، گذرِ سنگِ مذاب ، از دل کوهِ پر از آتش را

بر تنِ خاک و گیاه ، تا به آنجا که دگر سرد شود... مینگرم

ته هر برکه فرو خواهم رفت

روی هر خاک فرو خواهم خفت

با همه جانوران دوست چنان خواهم شد...

و همه انسانها ،

که; گل و پروانه

چه رسد انسانها

چه رسد جانوران

با گل و برگ و درخت

من سخن خواهم گفت

سخنی از سرِ یاری و صمیمیت و عشق

میروم ، هر چه نرفتند همه

میکنم ، هر چه نکردند همه

میروم ، میشکنم ، میبینم

میزنم ، میسازم

میرسم ، میشینم

و تمامِ افعال ،

همه را باز از نو

میکنم صرف

لیک ، افسوس که من

باز چون هر شب پیش

میزنم حرف.......فقط

باز هم میگویم _ باز هم مطمئنم _ باز هم میبینم .

کاش جای همه ی گفتنها _ و سپس خفتنها

ما همه راه میافتادیم و...

هر چه رویا هم هست

بینِ ره میدیدیم .

(خودم)

دوره ی رکود

chiz — Tue, 21 Oct 2003 11:05:00 GMT

داشت ميمرد دلم

آن کهن عشقِ عزيز...

آمد و دستِ‌مرا باز...گرفت

باز هم وقتِ بزنگاه رسيد

باز...

بعد از صد سال .

عشقِ تنها , عشقِ خالی , عشقِ پاک

عشقِ بالا تر ز افلاک

عشقِ خاک..!

عشقِ ويران ساز و من ساز...

عشقِ ناز..!

دوست دارم که بلندای سخن..

زان همه شور و نياز..

زين سرِ حادثه باز..

بکشم طول و دراز..

تا به سرچشمه ی نيل

ليک لطفِ سخن کوته را

ميگذارم باشد

باقيِ حرف حوالت باشد..

درِ گوشِ عاشق .

(خودم)

بينِ آهنگِ پاره ها هيچ هما هنگی ای وجود نداره..

................................................................

دوستای خوبم که اومدين..! ----------> @};-

ننگ هستی

chiz — Sat, 04 Oct 2003 01:03:00 GMT

ای روزگارِ شوم ،

بر اخترم به دیده ی آلوده ننگری

کاندر نگاهِ روشنِ صافی سرشته ای

خورشید زاده است...

پاکیزه گوهری که زچشمِ فرشته ای

بر برگهای گلشنِ قدس اوفتاده است .

باری به هوش باش

لوثِ نگاهِ اهرمنانِ سیه درون

هرگز غبارِ دیده ی پاکان نمیشود

وین گوهرِ مراد

در تیره شب ز قافله پنهان نمیشود ،

چون شعله ی حسد به دلِ مردِ بد نهاد

در آسمانِ دهر ،

من آن ستاره ام که گریزد ز نورِ من

اشباحِ ره زنانِ سیه دل ، به تیرگی

تا در کمینگهی ،

بر شبروانِ بادیه یابند چیرگی .

ای مدعی ، بیا

دل را بری ز لوثِ گنه دار ، کاین گنه

تا حشر ، ننگِ هستیِ اربابِ تهمت است

بر من حسد مبر

نورِ چراغِ سینه ی من از محبت است

وین شعله افتخارِ وجودِ ابوالبشر

(بارق شفیعی)

اين اواخر...

chiz — Tue, 30 Sep 2003 00:32:00 GMT

گردون گداز

ای دلِ افسرده آن سوزت کجاست

وآن شرارِ ناله ی گردون گداز ؟

آن زبانِ اتش افروزت کجاست

وآن لبِ هنگامه ساز ؟

ای شرر زا اخگرِ شور آفرین

عاقبت خاکسترِ یأ ست فسرد

یا زسردی های ابنای زمان

آتشت در سینه مرد ؟

ای دل ، ای شمعِ روانم ، تیره شد

بی شرارت خانه ی امّیدِ من

تیرگی بر روشنی ها چیره شد

نور دِه ـ خورشیدِ من

کاروانِ آرزو گم کرده راه

بر فروز آن شعله ی پارینه را

محو کن اندر دلِ شامِ سیاه

ظلمتِ دیرینه را...

باز با آتش زبانی پاک ، سوز

خرمنِ هستيِ ـ وهم اندیشه ها

با نوای شعله زایی ، بر فروز

خلوتِ اندیشه ها...

(بارق شفيعی .

شاعرِ خوبِ افغان)

تاثیرِ امیال ما بر افکارِ ما

chiz — Mon, 22 Sep 2003 05:21:00 GMT

جایی در بوف کور خواندم :

"شب با سایه های وحشتناکش مرا احاطه کرده بود"

یک موجود شب زی میتونه در قصه ای که مینویسه بگه :

"روز با روشنی های وحشتناکش مرا احاطه کرده بود"

معنایی که هر کس به چیزها میده - بستگیِ‌خیلی زیادی

به نیازها و خواسته هاش داره .

روئیا

chiz — Tue, 16 Sep 2003 01:02:00 GMT

با امیدی گرم و شادی بخش

با نگاهی مست و روئیایی

دخترک افسانه میخوانَد

نیمه شب در کنجِ تنهایی:

بی گمان روزی ز راهی دور

می رسد شه زاده ای مغرور

می خورد بر سنگفرشِ کوچه های شهر

ضربه ی سمّ ستورِ باد پیمایش

می درخشد شعله ی خورشید

بر فرازِ تاج زیبایش

تار و پود جامه اش از زر

سینه اش پنهان به زیر رشته هایی از دُر و گوهر

میکشاند هر زمان همراه خود سویی

باد...پرهای کلاهش را

یا بر آن پیشانیِ روشن

حلقه ی موی سیاهش را

مردمان در گوشِ هم آهسته می گویند

"آه او با این غرور و شوکت و نیرو"

"در جهان یکتاست"

"بی گمان شهزاده ای والاست"

دختران سر میکشند از پشت روزنها

گونه هاشان آتشین از شرمِ این دیدار

سینه ها لرزان و پر غوغا

در تپش از شوقِ این دیدار

"شاید او خواهانِ من باشد"

لیک گویی دیده ی شهزاده ی زیبا

دیده ی مشتاقِ آنان را نمیبیند

او از این گلزارِ عطر آگین

برگِ سبزی هم نمیچیند

همچنان آرام و بی تشویش

میرود شادان به راهِ خویش

می خورد بر سنگفرشِ کوچه های شهر

ضربه ی سمّ ستورِ بادپمایش

مقصدِ او... خانه ی دلدارِ زیبایش

مردمان از یکدگر آهسته میپرسند

"کیست پس این دخترِ خوشبخت؟"

ناگهان در خانه می پیچد صدای در

سوی در گویی ز شادی میگشایم پر

اوست... آری... اوست

"آه ای شهزاده ی محبوب و روئیایی

نیمه شبها خواب میدیدم که می آیی"

با نگاهی گرم و شوق آلود

بر نگاهم راه می بندد

"ای دو چشمانت رهی روشن به سوی شهرِ زیبایی

ای نگاهت باده ای در جامِ مینایی

آه - بشتاب ای لبت همرنگِ خونِ لاله ی خوشرنگِ صحرایی

ره - بسی دور است

لیک در پایانِ این ره... قصرِ پر نور است"

مینهم پا بر رکابِ مَرکبش خاموش

میخزم در سایه ی آن سینه و آغوش

میشوم مدهوش

باز هم آرام و بی تشویش

می خورد بر سنگفرشِ کوچه های شهر

ضربه ی سمّ ستورِ باد پیمایش

میدرخشد شعله ی خورشید

بر فرازِ تاجِ زیبایش

میکشم همراهِ او ز این شهرِ غمگین - رخت

مردمان با دیده ی حیران

زیرِ لب آهسته میگویند

"دخترِ خوشبخت"

(فروغ)

کوچک اما...

chiz — Sat, 13 Sep 2003 09:20:00 GMT

گاهی - ارتباطهای حتی کوچک که با ميل و علاقه ايجاد ميکنيم - و شادی های خيلی کوتاه و لبخند های خيلی گذرا که با مهر و عمداْ به ديگران هديه ميدهيم و از آنها هديه ميگيريم - چه لذت و چه حالی دارد . که تمامِ غم و رنجی که ممکن است از چيزی مثلِ تومورِ فلسفه در وجودت جا خوش کرده باشد را به يکباره محو ميکند .

محبت های کوچک . من الان فقط از از محبتهای کوچک حرف ميزنم - که خودشان را در رفتارِ ما با ديگران - با طبيعت - و حتی با اشياء - به صورتِ نهايتاْ يک لبخند و يا يک جمله ی خنده دار نشان ميدهند . اين محبتهای کوچک که هميشه هم يک سرشان به لبخند وصل است .